..

.

.

 

 

 

 

 

หลังจากที่หายไป

เล่นสงกราน

 

เปนไงกันบ้างค๊าทุกๆๆๆๆคน

หนุกกันมั๊ย?

 

 

อยากจาบอกว่าตอนนี้เมย

ดำแบบว่าโคดที่จำดำ (อ้วนดำๆ)  อิอิ

 

เล่นสงกรานสองที่เลยน๊า

ถึกจังเยย

ทั้งที่เชียงใหม่แระก้อที่ตาก

เชียงใหม่หนุกมากก

 

 

แต่อาจจสนุกกว่านี้

ถ้าเมยม่ายเจ็บเท้าอ่า

สงสัยเดินมากเกินไป

เส้นเอ็นอักเสบ

แต่...

พิชญภายังสามารถเล่นสงกรานได้อยู่

ความอยากเอาชนะได้ทุกสิ่ง 555

 

จากนั้นผลของความดำยังไม่เพียงพอกับความสะใจของพิชญภา

She ได้นำหุ่นอันตุ้ยนุ้ย ฮุๆ  แอนด์ ร่างกายอันด๊ำดำ

ลงทะเลนะค๊า

 

ไปสิมิลันมาหล่ะ

ไม่อยากจาอวด อิอิ

น้ำสวยโอเวอร์ได้ใจมั่กมาย

ใสควายๆ

ถ่ายรูปมาซะตรึม รอดูๆ

แต่ผลของการไปครั้งนี้

เมยได้ที่ระลึกมานั่นก็คือ แต๊น แตน แต๊น

 

แตนทะเลนั่นเอง

ผู้ใดเคยโดนกัดบ้าง

เจ็บไม่มากแต่คันไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้ยังมีร่องรอยการทำร้ายจากสิ่งมีชีวิตตัวน้อยๆนี้

หลงเหลืออยู่บนตัวของพิชญภา

ครายจาช่วยเหลือสงเคราะห์ค่ายาให้เมยได้มั๊ยค๊า 555+

ตอนนี้ทรัพย์จาง

ไปเที่ยวมาเงินละลายไปกับน้ำทะเลแล้วอ่า อิอิ

 

ลืมบอกๆ

ไปนอนพังงามาก่อนไปขึ้นเรือ

นอนตรงที่โดนสึนามิกวาดไปเลย

แต่เค้าสร้างขึ้นมาใหม่ตรงที่เดิม  ย้ำอีกครั้งว่า  ที่เดิมมมมมม

ฉะนั้นตอนกลางคืนเปิดไฟนอนเลย ฮุๆ แอบกลัว

 

แถมๆ

ไปภูเก็ตแฟนตาซีมา

แอ๊บเนี่ยนกะไอมิ้มกันสองคน

เดินแบบเธอทั้งสองมั่นใจเต็มเปี่ยมไม่พูดภาษาไทยนะค๊า

ฮ่าๆๆๆ

อยากรุผลมั๊ย

 

 

พนักงานพูดภาษาจีนกะเกาหลีใส่ด้วยหล่ะ อิอิ

ดังั้น

ขอพวกเธอๆๆๆๆทั้งหลาย

ได้โปรดภูมิใจว่ามีเพื่อนดีที่หน้าตาเข้าขั้นอินเตอร์ :)

 

อิอิอิ

เอาหล่ะพูดมามากมาย

พอก่อนดีกว่าเนอะๆๆๆ

 

 

มิสเพื่อนๆมากมายยย

ป.ล. นังโบรสพรเมื่อไหร่ชั้นจะได้เจอหน้าแก

ไอต่ออีกคนขี้นเชียงใหม่ชาติไหนบอกด้วยย  ทราบแล้วเปลี่ยน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อยากจะขอให้ปาฏิหารย์ขีดชะตาชีวิตฉันใหม่
ขอให้พบและได้เจอกับบางคน คนที่รู้ใจ
ขออธิษฐานต่อดวงดาว ทำให้ฉันไม่ต้องอยู่เดียวดาย
และทำให้เราเจอใครซัก...คน

เหม่อมองความรักที่มันหลุดลอย ปล่อยใจดวงน้อยเฝ้าคอยความหวัง
กี่คนหมื่นล้านที่เดินผ่านไป จะมีใครมั้ยที่ฉันเฝ้ารอ

* * อยู่กับความเหงามานาน มันทรมาน เหมือนอยู่บนทางแสนไกล
ก่อนมันจะสายเกินไป ทุกลมหายใจ เหมือนอยู่เพื่อรอใครสักคน

   ว๊าว ว๊าว.............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอาหล่ะ...หลังจากที่ห่างหายกันไปนานมาก

ก้อได้พบว่า เมยมีเรื่องเยอะแยะที่จะเล่าให้ฟัง  แต่ได้ลืมไปเกือบหมดแล้วอ่ะ (บอกเพื่อ?)

เอาเป็นว่าตั้งแต่ปีใหม่ก้อกลับบ้านไปงานตากสินมา

ซุ้มมอชอค่า  ใครได้ไปช่วยเมยอุดหนุนมาบ้าง ยกมือขึ้น อิอิ

แต่คืนสุดท้ายนี่ดิ

โคดๆอ่ะ ที่เค้ามีเรื่องกัน วิ่งไล่ผ่านหน้าซุ้มเป็นเหตุให้ทางมอชอ

เสียเงินค่าขวดโซดา เป็นเงินแปดบาท 555!!

ประทับใจน้องๆแอบแมนให้พวกพี่ผุหญิงไปหลบข้างหลัง จิงๆถ้าน้องไม่บอกพี่ก้อจะทำอย่างงั้นอยู่แล้ว อ่านะ

แล้วก้อไม่ค่อยมีไร ก้อกลับมอขึ้นมาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ลั่นล้าไปวันๆ

เป็นเหตุให้คะแนนออกมาแล้ว เน่าสนิท อุบาดจิตมาก

ขออนุยาดละไว้ในฐานที่เข้าใจ

........

.......

.....

...

 

ขอระบายนิดนึงส์เนอะ

วันนั้นเมยเล่นเอ็มคุยกะบางคน

เมยพูดตั้งนานๆๆๆมั่กมากอ่ะ

พูดทุกอย่างที่อยากจะพูด

ถามทุกเรื่องที่อยากจะรุ

แต่คนๆนั้นก้อไม่เชื่อว่านี่เป็นเมยเล่นจิงๆ

ถามนู้น ถามนี่ อยู่นั่นแหละเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นเมย

แล้วคิดดูดิ

แสดงว่าสิ่งที่เราบอกไปตั้งเยอะแยะมากมายนี่

เค้าคิดว่าเป็นอะไร??????

เส้าที่สุด+เสียความรุสึกด้วย

ซึ่งคนนั้น

เค้าก้อคงไม่รุหรอกเพาะว่าเค้าไม่เข้ามาสเปซเมยหรอก T_T

...........

.......

....

...

..

ผ่านไปเรื่องแย่ๆ

เอาเรื่องที่มีความสุขมาแบ่งปันดีก่า

นั่นก้อคือ บายเนียร์

ปีนี้จัดซะไฮโซไซตี้มากมาก

จัดริมสระว่ายน้ำซะด้วย แต่คอนเส็ป  เก๋า เก๋า นะคะขอบอก

งานเริ่ม หกโมง แต่พิชญภาและเพื่อนๆไปถึงสองทุ่ม

ไม่ต้องบอกว่าไปถึงเปนไง

เพาะแต่ละคนพุ่งตงไปหาพี่ๆปีสี่นั่นเอง

ใช่หรอ?

พุ่งตงไปที่กับข้าว และของกินต่างหาก อิอิ:)

น่านะกองทัพยังต้องเดินด้วยท้องเลย จิงมั้ย

หลังจากนั้นก้อเวิ่นเว้อ & ถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย

สรุปกลับหอตอนเกือบตีสอง

ทำไรงุ๊งงิ๊งๆ+โทรสับ+อาบน้ำ

กว่าจานอนตีสี่พอดี

จบข่าวเท่านี้ แล

.......

.....

...

..

 

พอก่อนดีมั้ย

รุสึกว่ามานยาวมากเลยอ่ะ

เอาเป็นว่าคิดถึงทุกคนเลยนะค่ะ

แต่จะคิดถึงมากเปนพิเสด

ถ้าคนนั้นจะคิดถึงเมยกลับด้วย

คิดถึงพ่อ  คิดถึงแม่  คิดถึงมิ้ม  คิดถึงมี

สุดท้ายคิดถึงบ้านนนน

อยากกลับบ้านจัง

ที่บ้านต้องเป็นที่ๆดีที่สุดสำหรับเรา  จิงมั้ย???

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้อยู่ในโหมดขี้เกียจนะเพื่อนๆ

ก้อจาขออนุญาต

งดการอัฟสเปซแบบมิมีกำหนด

โทดทีนะจ๊ะ

ไปแระ

 

 

 

จุ๊บ  จุ๊บ

คิดถึงเพื่อนๆทู้กคน

ปิดเทอมไม่ได้เจอกันเลย

เสียดายเจงๆ

       ไม่รุจาเริ่มที่เรื่องไรก่อนดี  มีมากมายหลากหลาย  อิอิ...วันนู้นจำไม่ได้อ่ะว่าวันไหนไปดูลูกทุ่งวิจิตรมา  ตอนแรกมิมีบัตรนะแต่เพื่อนโทรมาบอกว่ามีอีกคนไม่ไปแกอยากได้บัตรรึป่าว?  อ่านะ ก้อเลยไปบัตรไฮโซสุดริด เปนถุงผ้าลินินเนื้ออย่างดี (พิธีกรของงานเค้าว่างั้น) แล้วก้อคนดูหลายก่ายกองมาก ไปดูก้อโอเคอยู่นะแต่มานยังม่ะค่อยเต็มที่เท่าหร่ายอยากดูเอเอฟด้วยง่ะ เลยจิตใจม่ะปกติดูไม่มันส์มาก  แต่พิธีกรแอบรุทันด้วยหล่ะ มีการแซวคนดูว่าถ้าจามาหาคนหน้าตาอย่างไข่ย้อยนี่ยากส์ๆๆๆๆๆๆๆๆ  20 ปีมีครั้ง อืมๆๆๆๆ จากการมองด้วยสายตาตัวเองก้อรุแระไม่ต้องบอกก้อได้นะที่จิง ดูๆไปไฟดับซะงั้น ฝนตกอีก คิดดูนะดับทั้งในมอ  นอกมอเลยอ่ะ เปนอันว่าวันนั้นเดกแถวมอชอส่วนใหญ่อดดูพี่ตุ้ยร้องเพลง 555++ ไม่ค่อยอยากจาหัวเราะเลย ครายๆก้อรุว่าเมยเปนคนดีไม่ค่อยซ้ำเติมเพื่อน อิอิ งานมานเลิกปามานห้าทุ่ม โชคดีกลับมาดูทันตอนมันเปนเพลงเมดเล่ย์พอดี แต่คนชนะคิดไว้อยู่แล้วว่าตุ้ยต้องได้เลยไม่ค่อยตกจายเท่าไหร่ แล้วก้อมีเรื่องไรอีกหล่ะ เออช่าย วันนั้น(วันไหนไม่รุหล่ะช่างมานเหอะ) ด้วยความที่ว่าวัยรุ่นเปนวัยที่อยากรุอยากลอง อิอิ ก้อเลยไปตามคำชักชวนของเพื่อนๆๆ ไปกินน้ำดื่มผสมแอลกอฮอล์กัน  รวบรวมกันได้ 8 คน ว่าจาไปอ่างแก้วแต่นะมานต๊อกไม่ได้ เลยกลับมาที่หอข้าพเจ้าเองแต่ไม่กินกันที่ห้องเมยหรอกนะมานเหม็นไปอาศัยห้องคนอื่นเอา จำได้ว่าวันนั้นเริ่มกินกันปามานเที่ยงคืน กลับห้องอีกที่ ตีสามนู้น วันนั้นกินมโหฬารมากมายมีวอดก้าขวดนึง กะ เหล้าขาวอีกสอง ตอนนี้ยังไม่เข้าจัยตัวเองเลยว่าจากินไปเพื่ออาราย? วันนั้นกลับห้องไม่ได้เลยอ่ะมีเพื่อน+น้องพามาส่งที่ห้อง เช้ามานะมึนหัวสุดๆๆ ต่อไปจาไม่กินอีกแล้ววว ถ้าไม่จำเป็น อิอิ  เฮ้อจาสอบแล้วอ่ะ สอบวันที่สองกว่าจาเส็ดก้อนู้น สิบสาม แล้วมอก้อดันมาเปิดวันที่ยี่สิบสอง คิดดูดิมานหยุดกี่วันเนี่ย โอยไม่ต้องหยุดเลยดีกว่ามั้ย อยากถามไอคนที่จัดตาราง ช่วงนี้เมยไปดูหนังบ๊อยบ่อยอ่ะไปดูเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย หนุกดีพระเอกน่ารักดี ชอบๆ แต่นอกจอนี่เปนงายไม่รุนะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ นางเอกก้อน่ารักแต่แอบชอกอ้อมมากกว่าดูเปนธรรมชาดดี แล้วก้ออีกเรื่องก้อ คือ คลิก ไปดูกะพ่อแม่และก้อน้อง โอยบทำไมไตเติ้ลหนังมานดูหนุกหนานแต่ดูจิงๆทำไมเมยร้องไห้อ่ะ มานเส้าจิงๆนะ หรือว่าเมยเปนคนเดียวว้า? โอเคเอาเปนว่าทุกคนถ้าไปดูก้อจารุเองไม่เล่าดีกว่าเด๋วจาไม่สนุก  พิมไปพิมมาเมื่อยมือมากตอนนี้ แถมพิมได้ทุเรศลูกตามาก ติดกันแบบว่านะ ช่างมานเถอะ อิอิ ก้อเราไม่ได้อ่านนี่หน่าแต่คนอ่านนี่ดิ อิอิ เมยไม่ได้ตั้งใจพิมโดยลืมเว้นวรรค+บรรทัดแบบนี้นะ แต่มานทำไปโดยไม่ได้ตั้งจาย 555++  พอแระปวดมืออ่ะ

     ++ ร๊ากพ่อ กะ แม่ที่สุดเลยนะค๊า สันยาเมยจาอ่านหนังสือแล้ว

 

โอย!!!ครายก้อได้ช่วยบอกที เมื่อไหร่ฝนจาหยุดตก

ตกมาตั้งแต่ม่ะวานตอนกลางคืน  เรื่อยๆๆๆๆๆๆมาจนถึงตอนเนี่ยก้อยังไม่หยุด

อืมๆๆ เปนไงโดดเรียนเลยคร๊าบ

คำพูดแก้ตัวที่ดูดี ก้อคือ ฝนตกไปเรียนม่ะได้  ว้าวๆๆๆ คำพูดดูดีเจงๆ 555++

อาทิดที่ผ่านมาไปชะอำมาด้วยหล่ะ

เปนทริปที่สนุกมากๆๆๆๆๆๆ  น่าประทับใจเจงๆ

ไม่ได้ทำบ้าไรเลย อยู่แต่ในห้องที่แสนน่าเบื่อ

ฝนตก อีกแล้วครับท่าน  กรุจาถ่อสังขารมาทะเลเพื่อ?

ดีอย่างเดียวได้กินอาหารทะเลอร่อยๆ ได้ของฝากกลับมาคือการที่มีคนทักว่า

"อ้วนขึ้นรึป่าว  เมย?" อยู่สี่คน

ค๊า รุแล้ววย้ำกานเจงๆ  เข้าใจว่าหวังดีแต่นะ มานก้อนึดนึงส์ทักแทบทุกคนนี้เสียเซลฟ์เล็กน้อบ

เอาหล่ะตอนนี้เรามีเรื่องอยากจาถาม

ถ้าวันสุดท้ายของอคาเดมี่ กับ ลูกทุ่งวิจิตร อยู่วันเดียวกัน

ถามว่าจาเลือกไปที่ไหนดี

 

 

ตอบยากมากมาย อยากดูสองอันเลยอ่ะ 

มานมีคืนวันที่9 กันยาทั้งคู่เลย

ชาวจังหวัดตากนัดกันไปเด้อ....สาหรุบว่าพิชญภาดูลูกทุ่งวิจิตรดีก่าเนอะ

สองปีมีครั้ง แล้วเราจาไปเปนไข่ย้อย กะ ดากานดาโด้ยกาน  อิอิ

 

 

อีกเรื่องคาแนนออกแล้วทู้วิชาเลย...เปนที่น่าปาทับใจจิงๆ คะแนนชั้น

มีนิทานอยู่เรื่องนึง  เล่าโดยอ.ประเสริฐแห่ง Econ thought

มีอยู่ว่าคืนนึงมีคนฝันว่ามีวัวตัวอ้วน7 ตัว และก้อวัวผอมอีก7 ตัว

ในฝันวัวผอมกินวัวอ้วนหมดเลย ให้คนมาทายความฝัน

เค้าบอกว่าต่อไปอีกเจ็ดปีนี้จาอุดมสมบูรณ์ แระก้อเจ็ดปีถัดไปจายากจน

คนที่ฝันอ่ะนะก้อเลยตุนอาหารเอาไว้

พอถึงช่วงเจ็ดปีที่มานขาดแคลนก้อมีคนอื่นๆเอาสัตว์ต่างๆมาแลกอาหาร

พอหมดปุ๊บก้อเอาที่ดินมาแลก

จนสุดท้ายเอาชีวิตตัวเองมาแลก  ยอมเปนทาส

ผลสุดท้ายคนที่ฝันคนนั้น คือ ฟาโรห์เปนเจ้าของทุกๆอย่าง

 

 

เอาหล่ะนิทานจบแล้ว

อาจานเอาออกข้อสอบด้วย

ทู้กๆๆๆคนคิดว่าจารย์จะออกแนวไหนเนี่ย นั่งคิดไปก้อยิ่ง  งง?

จิงๆมานมีอีกนะนิทานของอาจารย์อ่ะ

แต่ตอนนี้พอก่อนดีกว่าเมื่อยมือมั่กมาก

พอแระ ไปหล่ะนะ

คิดถึงเพื่อนๆ every body & คิดถึงมิ้มนะ

คิดถึงพ่อกะแม่ด้วย  สันยาว่าจาตั้งใจเรียนนะค่ะ

 

 

อารมณ์ดีเจงๆเลยเนี่ย อิอิ

ไม่ได้อัฟนานมากๆๆๆๆๆๆ โอยมีเรื่องราวมากมายจนจำไม่ได้แล้วอ่า เจงๆนะ

เพิ่งมีขันโตกคณะไปอ่ะ

น้องรหัสสุดสวยของช้านไม่ทำให้ผิดหวังซะด้วย ได้เป็นดาวเทียมของคณะเชียวนะ

ผลเปนไงหรอ พิชญภาโดนเปรียบเทียบตามเคย เฮ้อ!!! แต่ไม่เป็นไรหรอกน้องเราเอง ยอมได้

ไม่ค่อยมีอะไรมากหรอกชีวิตประจำวันก้อเวิ่นเว้อไปเรื่อยเปื่อย

ชีวิตขาดสีสันจิงๆ วันหลังจาแอบหนีแม่ไปเที่ยวแระ อิอิ อย่าบอกแม่นะ (ไม่เอาไม่พูด)

กลับบ้านเที่ยวนี้ไม่เจอเพื่อนๆเลย  คิดถึงพวกแกจิงๆ

แล้วพิมไปพิมมาทำไมบรรทัดมันดูมั่วๆสั่วๆไงก้อไม่รุเนี่ย ช่างมานเหอะ อ่านรุเรื่องเปนพอ

ตอนนี้ขณะที่กำลังนั่งอัพสเปซ น้องๆปีหนึ่งมช.ก้อคงแนะแนวน้องๆทั้งหลายที่โรงเรียนสรรพอยู่

แต่ข้าพเจ้านี้ ตัวขี้เกียดเกาะกินเยอะไป เลยโดดซะงั้น

ม่ายเปนรายหรอกพุ่งนี้แก้ตัวไปดูตอนที่ไปโรงเรียนตากก้อได้ น้องๆเตรียมเจอไว้นะจ๊ะ

ต่อไปจาบอกเล่าเรื่องราวเส้าสุด นั่นคือ การสอบมิดเทอมนั่นเอง

แม่งยากโคด เห็นข้อสอบปุ๊บ โอยจารย์ออกไรมาเนี่ย จาให้ใครทำค๊าอาจารย์?

สอบทุกตัว ไม่ได้ทู้กตัวเลย ซะงั้น เข้าใจประโยคที่ว่า ยิ่งเรียนยิ่งโง่เลยอ่ะ

พอแระ ยิ่งพิมก้อเหมือนด่าตัวเองมากขึ้น  มากขึ้น

เอาล่ะ ครั้งต่อไปพยายามใหม่ ประโยค classic พูดมาหลายรอบแระ แต่ก้อยังคงใช้ได้อยู่ 555

เพื่อนๆทั้งหลายเป็นไงบ้าง  ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออนเลยไม่เจอใครเลยอ่ะ

แต่ต่อไปนี้จาออนบ่อยเหมือนเดิมแระนะ เพราะว่าสอบเส็ดแล้วววววว

รูปเริบในสเปซนี้มานไม่ค่อยมีหรอกนะ คอมที่หอมานพังอ่าลงรูปไม่ได้เลย

รูปในโทรสับนี่เต็มสตรีมมาก ไม่มีที่ลง

เด๋วเอาคอมไปซ่อมก้อคงจาโอขึ้น  รอไปก่อนนะสำหรับคนที่อยากเห็นหน้าน้องรหัส

โอยยิ่งพูดยิ่งอยากเอาให้ดูมันสวยจิงๆนะ

ขี้เกียดพิมแล้วอ่ะ ง่วงด้วยเมื่อคืนนอนตั้งตี 4 ตื่นไปทำบุญตอนเช้าอีก โทรมสุดฤทธิ์เลยกรุ

ไปนอนก่อนดีก่า

 

สุดท้ายแระขอบคุนที่รักก้น โอ๊ะๆม่ายช่ายขอบคุนที่มาอ่านนะค๊า

คิดถึงเพื่อนมากๆ (บอกเปนรอบที่3) แต่ก้อรุสึกยังงี้จิงๆนะ

ดูแลสุขภาพกันด้วยนะ อย่าหักโหมมากรุว่าอ่านหนังสือสอบกันเครียด รึป่าวว้า?

พอแระ ไปก่อนหล่ะ ไว้มาอัพใหม่วันหลัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---

---